Liczba życia 22 (mistrzowska)

Bywa taki plan, którego nie mówi się głośno, bo brzmi za dużo jak na jedną osobę. Dwudziestka dwójka zwykle taki plan ma.

Łączy dwie rzeczy, które rzadko chodzą w parze: widzi całość i ma cierpliwość do wykonania. Potrafi rozłożyć coś ogromnego na etapy i przechodzić je po kolei przez lata, nie tracąc z oczu tego, po co zaczęła.

Skala jest jednocześnie jej problemem. Kiedy od razu widzi się cały budynek, trudno położyć pierwszą cegłę, bo pierwsza cegła wygląda żałośnie przy tym, co jest w głowie. Do tego dochodzi perfekcjonizm, który potrafi zatrzymać robotę na starcie, i skłonność do brania na siebie ciężaru, którym można by się z kimś podzielić.

Rzecz, która ją odblokowuje, jest zwykle ta sama: zgoda na to, że pierwsza wersja będzie kiepska.